من نویس

نوشتن جایگزین خوبی برای گریه است، آدم را سبک می‌کند.

من نویس

نوشتن جایگزین خوبی برای گریه است، آدم را سبک می‌کند.

این قسمت:

روزهای اول دانشگاه

۲۱ مطلب در شهریور ۱۳۹۶ ثبت شده است

اولین ترس

چهارشنبه, ۲۹ شهریور ۱۳۹۶، ۱۱:۱۵ ب.ظ
اولین ترس من از اینجا گرمای بیش از حد هوا ، ناآشنایی با محیط یا تفاوت سبک زندگی و زبان رایج اینجا نبود. اولین ترس من از اهواز به‌وقت عصر توی یک سوپرمارکت کوچک اتفاق افتاد. وقتی که رفته بودم چیزی بخرم تا شکمم را سیر کنم. کاری که توی خانه خودمان نمی‌کردم. خانه ای که فاصله از با همه چیز نهایتا سی قدم بود. ساعت شش عصر خوشحال و شاد و خندان راه افتادم به سمته فلکه بالای اتوبان گلستان. با دقت به پیاده رو نگاه می‌کردم تا مغازه‌هارا به خاطر بسپارم. لبخند می‌زدم و حس آرامش و هیجان عجیبی داشتم.
   ترس درست وقتی اتفاق افتاد که با چند نایلون توی دستم وارد سوپری کوچیکی شدم و پرسیدم : شیشه پاک کن دارید؟ ( ظهر وقتی پشت تلفن گفتم بالکن را شسته ام خندیدند. گفتند خاکی می‌آید و چه فایده. من هم دیگر نگفتم قرار است شیشه پاک کن بخرم و نگذارم شیشه‌های بالکن کثیف بمانند ) خانم مغازه دار با ته لهجه عربی گفت که دارد، بعد شروع کرد به گفتن حرف‌هایی که ترس را به دلم انداخت.
   گفت دختری با ورود من خارج شد گفته درست جلوی خوابگاه سک نفر چاغو گرفته به طرف گلویش و می‌خواسته کیفش را بدزدد و حالا می‌ترسد برود میوه بخرد. لبخندم جمع شد. ادامه گفت و گو به اظهار دانشجوی جدید الورود بودن من و اشاره به اولین خریدم و دلداری خانم فروشنده و عوض کردن بحث درباره مادر مریضشان گذشت. دلداری مسخره ای که همه چیز را بدتر کرد. ایشان با همان ته لهجه عربی که سعی داشت فارسی حرف بزند گفتند حتما یارو پول دستش دیده و دنبالش کرده. همان موقع چهره تک تک فروشنده‌های قبلی که پنجاه تومنی را دستم دیدند و گفتند که خرد ندارند آمد جلو چشمم. 
   بعد از گرفتن شیشه‌شویی که می خواست شیشه‌های خاکی اهواز را تمیز کند و آرزوی سلامت برای مادر خانم فروشنده از مغازه بیرون آمدم ولی دیگر آن فافای قبل نبودم. تمام راه تا خوابگاه از همه می‌ترسیدم و به پشت سرم نگاه می‌کردم درحالی که قبل این سوپرمارکت، توی خیابانی که سنگ فرش شده بود و هر دوطرفش پر بود از کافه رستوران و فلافلی‌های مختلف که در هر ثانیه احتمال وجود فقط دو زن در آن بود در مقابل ۵۰ مرد، به آرامی قدم می‌زدم و احساس امنیت کامل داشتم درحالی که مردها چپ چپ نگاهم می‌کردند و از دیدنم تعجب می‌کردند. یک جمله می‌تواند امنیت شما را به هم بزند.

+ کاغذکادوهایی که خریدم تا به داخل کمدم بچسبانم را گم کردم بنابراین هنوز چمدانم پخش و پلاست. 
  • fafa

برسد به دست اهواز

چهارشنبه, ۲۹ شهریور ۱۳۹۶، ۱۰:۵۶ ق.ظ
اهواز عزیز،
   سلام. از اتاق ۴۴ بلوک ۱۴ برایتان می‌نویسم. حال شما چطور است؟ پایان تابستان است و آتشی که به جانتان افتاده احتمالا فروکش می‌کند. من هم خوبم. کمی سردرگم و دل‌آشوبم ولی طبیعی ست. بالاخره تغییرات بزرگ اتفاقاتی معمولی نیستند که بشود راحت از کنارشان رد شد. اما به صورت کلی خدارا شکر. همه چیز خوب است. به زودی به شما هم عادت خواهم کرد.
   نامه نوشتم که بدانید شما را دوست دارم. علی‌رغم همه حرف‌های منفی و تصور دورادور من از شما، که ناشی از عدم آگاهی بود، همه چیز دوست‌داشتنی‌تر است. اگرچه گرمای شما درست مثل کوره است، من آجر خامی‌ام که به یک کوره داغ نیاز داشت و خدا شمارا به من داد. به هرحال سختی‌ها انسان را می‌سازد و کوره آجر را. حالا من توی اتاق شش تخته‌ای تنها نشسته‌ام که از خانه خودمان سردتر است و قرار است چندماه همین‌جا باشم. قول می‌دهم همیشه از بالکن پیگیر حال و هوای شما باشم و ساعت‌ها لب کارون قدم بزنم. شما هم قول بدهید هوای مرا داشته باشید. اگرچه از دیدن آن روی بد شما، که همه شهرها دارندش، فراری نیستم اما لطفا روی خوبتان را بیشتر به من نشان بدهید. به هرحال من مهمان شما هستم. بد می‌شود بخشی از خوزستان باشید و خونگرم نباشید.
بعدها باز هم برایتان می‌نویسم.
با نهایت احترام،
فافا.
  • fafa

پُک: وقتی در سفر لبخند می‌زنم

پنجشنبه, ۲۳ شهریور ۱۳۹۶، ۱۱:۵۳ ب.ظ
خرمالوهارابه‌گنجشکهابفروش

چند می‌خری خرمالوهای دلم را؟
کتاب‌فروشی جمکران.۰

+ محتوای خاصی نداشت، فقط اسمش قشنگ بود.
+ پُک : پست کوتاه.
+ همه جا را تعطیل می‌کنم و فقط اینجا می‌نویسم.
  • fafa

جاده شرکت


   آن جاده خاکی به موازات جاده اصلی، غروب سیزده‌به‌در پاتوق ما سه‌تا بود. من و دخترعموهایم. ما هفتاد درصد کودکی و نوجوانی‌مان وَرِ دل هم بودیم. یک دنیای کوچک سه‌تایی خلق کرده بودیم برای خودمان. به ندرت کسی را راه می‌دادیم. قرار این بود که غروب سیزده‌به‌در توی این جاده خاکی قدم بزنیم. برویم و بیاییم. بارها. و در حال قدم زدن برای سیل ماشین‌هایی که به شهر برمی‌گردند دست تکان بدهیم. خیلی دوستداشتنی بود. البته هم‌زمان باید مواظب می‌بودیم کسی مارا نبیند و گیر بدهد که یعنی چه سه‌تا دختر برای ماشین‌هایی که راننده مرد دارند دست تکان بدهند. شیطنت‌های اینجوری مخصوص ما بود. لذت می‌بردیم. 

   واکنش‌ها فوق‌العاده بود. هر که مارا می‌دید حتما عکس‌العمل نشان می‌داد. بعضی فقط بهمان زل می‌زدند تا از دامنه دیدشان خارج شویم. بعضی سرشان را می‌چرخاندند و تا تپه جلویشان را نمی‌گرفت ول کن نبودند. بعضی می‌خندیدند و دست تکان می‌دادند. از بچه‌های کوچک گرفته تا دختر و پسرهای جوان و البته خانم‌های جاافتاده و حتی پیرمردی که ماشینش پر زن و بچه بود و تصویرش توی ذهنم مانده. هم‌زمان دست تکان می‌داد و می‌خندید و توی آینه چیزی به اهل‌و‌عیالش می‌گفت. گاهی یک پسر جوان هم پیدا می‌شد که سرش را بیرون بیاورد و چیزی بگوید. ما هم محلش نمی‌گذاشتیم و می‌رفتیم سراغ ماشین بعدی. یک راننده ماشین سنگین دیوانه هم بود که ایستاد و پیاده شد و ما رفته بودیم سراغ ماشین بعدی که دیدیم سمت ما می‌آید. فرار کردیم:دی

   بعدها از این ماجرا الگو گرفتم و توی ماشین، که از جذاب‌ترین بخش‌های سفر برای من است، بیرون را نگاه می‌کردم و با هرکه چشم تو چشم می‌شدم یا لبخند می‌زدم یا چشمک. گاهی هم دست تکان می‌دادم. یکبار به دختری توی بی‌آر‌تی دست تکان دادم. خندید و دست تکان داد. بعد برگشت و از صندلی عقب خواهرش را تکان داد و به پنجره اشاره کرد. خندیدم و برای خواهرش هم دست تکان دادم. از کجا فهمیدم خواهرند؟ شبیه بودند. شاید هم حرف زدیم. با نگاه. مدتی هم مسیر بودیم و فقط با لبخند به هم زل زده بودیم. هنوز هم از این کارها لذت می‌برم البته ناچارم از پسرهای جوان بگذرم. بزرگ شده‌ام :)


+ بیشتر باید نوشت از کودکی و نوجوانی. شاید از "عکس بازی"هایمان نوشتم. 

+ دیروز رفتیم باغ و من شبیه دختران روستایی و ساده سطل انداختم روی دستم و با عمو گردو چیدم. به درخت‌ها زل زدیم و گردو پیدا کردیم. او با چوب می‌انداخت و من خم می‌شدم میرفتم زیر درخت و برمی‌داشتم. خسته بودم اما لذت می‌بردم. هرچه حال بد بود از من رفت. موقع برگشت لبخند زدم به این جاده خاکی و این عکس را گرفتم. به یاد خاطرات خوشِ گذشته.

+ شلخته نچینید تا چیزی گیر دزدان گردو نیاید: چون دزدان گردو شکنندگان درخت‌اند که اصلا آن گونی گونی گردویی که می‌دزدند حلالشان ولی شاخه تنومند درخت گردویی که می‌شکنند تا دستشان راحت به گردوها برسد، غیرقابل بخشش است.

+ به تو: بیا با هم برویم گردو چینی. تو از درخت بالا برو و من برایت بخوانم و هم‌زمان گردوهایی که پائین می‌اندازی را جمع کنم. بیا لای درخت‌های در هم فرو رفته دنبالم کن و بگذار صدای خنده‌مان باغ را پر‌کند. بعد دست‌های سیاهت را توی دست‌های سیاهم حلقه کن. بیا و بگذار همه چیز عاشقانه‌تر شود.

  • fafa

او شبیه‌ترین فرد به من است.

دوشنبه, ۲۰ شهریور ۱۳۹۶، ۱۲:۴۰ ب.ظ
در همان کودکی مکررا از همه می‌شنیدم که خیلی به عمه شبیهم. هرچه هم بزرگ شدم شبیه‌تر شدم. تا همین چند هفته پیش که گوشی را برداشتم و یک نفر آن طرف تلفن بعد از سلام و احوال پرسی، پرسید: تویی؟ فکر کردم عمه‌ات است آماده خانه شما و تلفن را جواب داده!
   ما واقعا شبیهیم. از نظر ظاهری فرم صورت و چانه، لب‌ها و ابروها و چشم‌ها خیلی مشابه است، تفاوتمان گونه چال‌دار من است و در عوضش بینی ظریف و خوش‌تراش او که واقعا شبیه بینی‌های عملی ست و من ندارمش، و موهای کم‌پشت و خیلی صاف من در مقابل موهای پر و مواج او. باقی چیزها واقعا شبیه است. به ویژه علایق و روحیه‌مان. عمه فوق لیسانس زبان انگلیسی دارد. یکی از رویاهایش این بود که کتابدار شود. درواقع این شغلی بوده که می‌خواسته‌اش. این را هم به پدرم گفته بوده و او مسخره‌‌اش کرده بود. هنوز هم مدتی یکبار این را به عمه می‌گوید و می‌خندد. عمه هم لبخند می‌زند فقط. بابا می‌خواسته عمه را هم پزشک کند. عمه زیر بار نمی‌رود.
   عمه هم عاشق کتاب است. هروقت مرا یک گوشه جمع با کتابی می‌بیند چشمانش برق می‌زند و حتما میاید کتاب را از دستم می‌گیرد و ورق می‌زند. بعد سوال پیچم می‌کند. چندسال پیش یک کتاب هم برایم خرید. "چراغ‌هارا من خاموش می‌کنم". متاسفانه کتاب ناپدید شد. درواقع امانت دادمش ( هنوز هم هستند کسانی که مقابل شنیدن نه از من در جواب اینکه آیا بهشان کتاب امانت می‌دهم، می‌گویند خیلی خسیسی! ). همه لباس‌هایم را دوست دارد. همیشه روی این تاکید می‌کند. پارسال موقع انتخاب رشته هم با بابا بحث کرد سر اینکه بگذارد راحت باشم و خودم انتخاب کنم.
   همیشه وقتی با مامان می‌نشینیم یک گوشه و غصه می‌خوریم، تهش می‌گوئیم خب همه مشکلات دارند، اما عمه بی‌مشکل‌ترین فرد فامیل است. شاید هم مشکلی دارد و ما نمی‌دانیم. گمانم با همسرش توی کانون کودک و نوجوان آشنا شدند. آن‌روزها من دختربچه‌ای بودم که به کانون می‌رفتم. شوهرعمه معلم خط کانون بود. مدتی که معلم نقاشی نمی‌توانست بیاید، مسئول کانون که از بستگان دور ماست از عمه که نقاشی‌اش هم خوب است ( و احتمالا این از آن ویژگی‌های مشابه‌مان است که من هنوز کشفش نکرده‌ام ) خواست که بیاید جای معلم نقاشی را بگیرد. به گمانم عمه هنوز دانشجو بود. یک صحنه را خوب به یاد دارم. عمه کنار مسئول کانون ایستاده بود و با او حرف می‌زد و همسرش آن‌طرف‌تر با دفتر بچه‌ها سر و کله می‌زد. کمی بعد خواستگاری و از این چیزها. ذهنم آن اواسط را یادش نیست تا می‌رسیم به عروسی‌شان که عمه پایش را توی یک کفش کرده بود که عروسی نمی‌خواهم و حاج‌بابا هم می‌گفت اصلا نمی‌شود. کاملا یادم هست که دعوا بالا گرفت.
   آخر سر هم یک عروسی کوچک یهویی گرفتند. ساده و آرام. شوهرعمه مرد خیلی شوخ و محترمی است. معلم شیمی ست و توی آزمایشگاه هم مشغول به کار بود مدتی. در گرداندن آموزشگاه زبان هم به عمه کمک می‌کند. انگار که درست برای هم آفریده شده‌اند. آرامش و محبتی که توی زندگی‌شان موج می‌زند قابل انکار نیست. اما بزرگترین مسئله این است؛ آنها بچه نمی‌خواهند. از همان اول هم نمی‌خواستند. هردوشان با بچه‌ها خوبند اما بچه نمی‌خواهند. دلایل‌شان را می‌گفتند. حالا دیگر یادم نمی‌آید. گاهی فکر می‌کنم شاید بچه‌دار نمی‌شوند اما بعید است. خلاصه که مدت‌ها همه می‌گفتند بچه بیاورید و عمه و شوهرعمه می‌گفتند نه. با شوخی و خنده و جواب سربالا.
   گمانم باید علاقه من به مادر شدن را به تفاوت‌هایم با عمه اضافه کنم. شاید هم نه... کسی نمی‌داند توی دل عمه چه می‌گذرد و اسرار چه هستند. حدس من فشاری ست که عمه از آخرین دختر یک خانواده یازده نفره بودن متحمل شده، است. مامان می‌گوید وقتی تازه ازدواج کرده بوده و با بابا توی خانه‌تکی (اتاقی که درش به حیاط باز می‌شود و به بقیه خانه راه ندارد) زندگی می‌کرده‌اند، عمه مجبور بوده برای مدرسه رفتن صبح‌ها کمی زودتر بیدار شود و تمام حیاط را آب و جارو کند. در غیر این صورت حاج ننه اجازه نمی‌داده به مدرسه برود. به هرحال عمه تنها دختر از چهار دختر خانواده بوده که به تحصیلات عالیه رسیده است. بقیه بعد از چند کلاس ازدواج کرده‌اند.
   قصه من و عمه تا اندازه خیلی زیادی به هم شبیه است. شاید در بعضی از جزئیات نه. به هرحال من هنوز به سی‌ و اندی سالگی  نرسیده ام که ببینم آیا من هم به آرامش و محبت جاری در زندگی او می‌رسم یا نه. آیا من هم می‌رسم به زندگی ایده‌آلم؟ فقط خدا می‌داند.
  • fafa

اتمام مرحله اول مسابقه گویندگی :)

شنبه, ۱۸ شهریور ۱۳۹۶، ۱۰:۳۰ ب.ظ
خب باید بگم خوش گذشت. واقعا شنیدن یک متن با بیست و چهار صدا اتفاق جالبی بود. هیجان لطیف و ظریفی هم داشت. دوست دارم مفصل درباره این مسابقه بنویسم و با چندتا نظر انتقاد گونه شروع می‌کنم.
   به نظر بنده اینکه بین دونفر به یک نفر رای بدیم اصلا ایده خوبی نبود. درواقع بهتر بود که گروه ها بیش از دونفر باشند. مثلا گروه‌های سه تا چهار نفره. هیجان غالب مسابقه‌های این‌چنینی به همین زمان مناسبشونه. یعنی وقتی مسابقه بیش از حدی که مناسبش هست کش میاد نهایتا بی‌مزه میشه. نکته بعدی از نظرم امکان، رای دادن به هردو شرکت کننده  مورد مناسبی نبود. یعنی اینکه نهایتا رای دهنده ها حتما به یک نفر رای بدهند خیلی بهتر و اصولی‌تر هست که بالاخره انتخاب کنند که کدام بهتره. نکته بعدی موسیقیه. گروه‌های یک، دو، چهار، شش، هشت، نه، ده و دوازده گروه‌هایی هستند که یکی از شرکت کننده‌ها فایل دارای موسیقی و دیگری بدون موسیقی دارند. همه بدون استثناء شرکت کننده دارای موسیقی رای آورده! یعنی هشت گروه از دوازده گروه. مطمئن باشید موسیقی تاثیر ناخودآگاه و روانی در انتخاب داره. در گروه سه و گروه هفت هردو شرکت کننده موسیقی ندارند. گروه پنج گروهیه که هردو موسیقی دارند ولی موسیقی در شرکت کننده برنده پررنگ‌تره. گروه یازدهم هم هردو موسیقی دارند. به عقیده من یا باید ایده استفاده از موسیقی نمی‌بود چون مسابقه یک مسابقه گویندگیه و صدا، لحن و بیان مهمه یا یک موسیقی مشخص برای همه استفاده می‌شد که البته ممکن بود فضارو کمی کسل‌کننده بکنه ولی شرایط برای همه مشابه و برابر بود و رای‌ها واقعی‌تر بود.

   حالا از این انتقادات جدی که بگذریم می‌رسیم به مسائل جالب و حواشی مسابقه. درباره متن باید بگم که جمله‌ی "شب انتظار عشاق کش بیاید" یکی از جالب‌ترین بخش‌ها بود که خیلی‌ها کشتار راه انداخته بودن و عشاق رو کشته بودن:) یعنی گمون کنم نیمی از شرکت کننده‌ها "عشاق کِش بیاید" رو خونده بودند "عشاق کُش" :دی نکته بعدی باقلا بود که برای من خیلی جالب بود. ما خودمون از کلمه "باقلی" استفاده می‌کنیم اما من سعی کردم درست شبیه متن بخونم یعنی باقلا. به عشق واژه بازی های "شباهنگ" رفتم سرچ کردم دیدم "باقلا، باقالی، باقله و باقلی" همه درست هستند:) کلمه بعدی ایوان هست ( قشنگ پستم شبیه پست‌های شباهنگ شد :))) ) دوستان گلم حتما باید ی ساکن باشه یعنی یا اَی یا اِی. بعضیا میگفتن ایوان مثل ایران. غلطه خب. البته که اینم با سرچ بهش رسیدم:/
   خلاصه که یک سری دوستان حتی یکبار هم تمرین نکرده بودن غلط غلوط میخوندن رد می‌شدن. حالا درسته صداوسیما و رادیو نبود این مسابقه ولی انصافا برای گوش‌های ما پشیزی ارزش قائل نشدید ها:| تبریک عرض می‌کنم به آقای رامین که ظاهرا لهجشونو عمل کردن ( به یاد سریال قهوه تلخ ) چون من نتونستم بین شرکت کننده‌ها لهجه ترکی بیابم:))
   خب ممنونم از اونایی که به من رای دادن، لطف داشتین. اونهایی هم که رای ندادن منتظر عذاب شدید بنده باشن. از فردا با چند آیدی ناشناس میریزم وبلاگاشونو فحش بارون می‌کنم:/ ( شوخی کردم ها، پس فردا یکی نیاد فحشتون بده بندازین گردن من ) اصلا چجوری شده که من با اختلاف یک رای باختم؟ تقلب بزرگه آقا :|
   در مسابقه نمک‌شو از تحلیل‌های میرزا خوشم می‌اومد و تصمیم گرفتم خودم هم تلاش کنم و بنویسم. بررسی‌های ظریف و آماری بیشتری می‌شد کرد که واقعا اون‌قدرها هم حوصله‌اش رو ندارم :| به هرحال از همه شرکت کننده‌ها، رای‌دهنده‌ها و برگذار کننده‌ها کمال تشکر را داریم و به برنده‌ها هم تبریک نمی‌گم چون بلد نیستم ادا دربیارم:| مسابقه را هم تحریم می‌کنم از این به بعد:/ و در آخر:
من شرکت کننده شماره صد و نه بودم:)

+ درباره انتقال رادیو فانتوم اینجا را بخوانید.
  • fafa
برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
  • fafa

کبوتربچه‌ای باشم...

چهارشنبه, ۱۵ شهریور ۱۳۹۶، ۰۵:۲۸ ب.ظ
یاکریم زخمی

   دیشب که از خانه عمو برگشتیم، نشسته بود وسط حیاط. به بابا اشاره کردم که بافاصله راه برود. بابا ایستاد و نزدیک شد. تکان خورد و پرید به سمت ایوان. اما نتوانست درست بنشیند. نگاه کردیم جایی که نشسته بود خونی بود.
   بابا می‌گوید استخوان پایش شکسته و دمش هم کنده شده. احتمالا گربه حمله کرده و او از دستش فرارکرده و این زخم را هم برداشته. میتواند پرواز کند اما نمی‌تواند درست فرود بیاید و راه برود. بابا می‌گوید برای استخوان پایش واقعا کاری نمی‌شود کرد. گفت بهتر است سرش را ببریم که عذاب نکشد. دلم هری می‌ریزد و قبول نمی‌کنم. خواهرم گریه می‌کند. بابا دیشب گفت فردا تلاش می‌کنیم شاید شد.
   خیلی آرام است. فقط گاهی جابه‌جا می‌شود و گاهی آب یا برنج می‌خورد. هیچ صدایی از او بلند نمی‌شود. دلم ریش می‌شود وقتی به او فکر می‌کنم. چقدر سخت است تصور راحت کردن این پرنده. نمی‌توانم.

+ شاید دامپزشک شدم، اما آیا می‌توانم اگر لازم شد یک اسب را خلاص کنم؟
  • fafa

مسابقه گویندگی

سه شنبه, ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ۰۹:۲۸ ب.ظ
عرضم به حضورتون که، به نظرم برید تو وب آنشرلی در این رای‌گیری مسابقه گویندگی ما شرکت کنید. مرحله اول به مدت چهار روز، هرروز ۳گروه برای رای‌گیری قرار داده می‌شن. اگر می‌خواهید یک متن را با صدای ۲۴نفر بشنوید:)، اگر می‌خواهید هیجان شرکت در نتیجه یک مسابقه را تجربه کنید ( من واقعا برای "نمک‌شو" هیجان داشتم وقتی هرروز می‌رفتم و بین چندتا متن طنز جدید، باید یکی رو انتخاب می‌کردم و خیلی ذوق داشت وقتی طنزای خیلی خوب می‌خوندم )، اگر می‌خواهید وارد یک جریان خوب جدید بشوید، اگر می‌خواهید بخندید و اگر بی‌کارید:| ،
بشتابید، بشتابید.
با وجود اینکه اصلا نمی‌دونید من کدومم، لطفا به من رای بدید:/

+ چالش درونی جدیدی دارم، برای همین کمی درگیرم.
  • fafa

بخشی از یک پُست قدیمی در وبلاگ دیگرم

سه شنبه, ۱۴ شهریور ۱۳۹۶، ۰۱:۱۰ ب.ظ

پست قدیمی

  • fafa

کله‌پاچه عید قربان تو پارک

دوشنبه, ۱۳ شهریور ۱۳۹۶، ۱۲:۳۷ ق.ظ
کله پاچه

   چون که من درست تا قبل شام داشتم بیست قدم اونورتر روی نیمکت زیر نور لامپ‌های مرکز پارک "آتش بدون دود" می‌خوندم ( اونجایی که داداش سولماز که اسمش عجیب غریبه یادم نمونده، اومده بود با گالان حرف بزنه )، دیر رسیدم و سر سفره جا نبود. عاقبت نشستم پشت عزیز جون و نور نداشتم. خدا رحم کرد وگرنه لب نمی‌زدم گرسنه می‌موندم. چون وقتی عزیز خم شد که چیزی برداره و کمی نور خورد به غذای من، یک سری موی کوچک مژه مانند دیدم! البته من با موی انسان تو غذا زیاد مشکل ندارم ولی موی گوسفند...

   آیا شما کله‌پاچه دوست دارید؟
۱. به هیچ وجه
۲. نه
۳. قطعا خیر
عدد گزینه مورد نظرتون رو همین زیر کامنت کنید. باتشکر :)

+ خیلی فکر کردم. می‌خوام از چیزهایی که نمی‌تونم بگم بنویسم و این خودش می‌تونه نوعی درمان باشه برای وضعیت فعلی من.

لذتی که داشت فراموشم می‌شد

شنبه, ۱۱ شهریور ۱۳۹۶، ۰۶:۲۵ ب.ظ
گالان و سلماز - نادر ابراهیمی

گالان و سلماز - نادر ابراهیمی
و من بالاخره واقعا دارم کتاب می‌خونم...
  • fafa

گنجشک و چنار

جمعه, ۱۰ شهریور ۱۳۹۶، ۰۱:۵۹ ب.ظ
- ببین توروخدا. چقدر صبح جارو کردم باز برگ ریخته. بخاطر اینه که آب نمیخورن. وگرنه الان که پائیز نیست. بریم اون خونه، دیگه این بساط رو نداریم.
- ولی من این چنارها رو دوست دارم.

+ گنجشکِ خیالِ من، خانه‌اش چنارِ توست...
  • fafa

به تو : البته به روی خودت نیاور

جمعه, ۱۰ شهریور ۱۳۹۶، ۱۱:۰۰ ق.ظ
خرمالو

   خرمالوهای حیاط آقاجون سلام رساندند و گفتند به شما بگویم خیلی دلشان می‌خواهد شما را ببینند، بالاخره یک وقتی بیایید بهشان سر بزنید.
:)


+ خطاب به خودم: اینجا وبلاگ خودمه هرچی‌ام دلم بخواد توش می‌نویسم. مرسی. اه.
  • fafa

و دوستان یادم انداختن صدا هم دارم :)

پنجشنبه, ۹ شهریور ۱۳۹۶، ۰۱:۴۱ ب.ظ
یه مسابقه گویندگی هست که احتمالا خیلی‌ها بدونید. پیشنهاد می‌کنم که همه بیاید شرکت کنید. دور هم حال و هوامون تغییر کنه. من که یادم رفته بود صدامو کلا. از فردا باید روزی یه فایل صوتی تو وبلاگم ببینید گمونم:))
مسابقه در وبلاگ " آنشرلی "
با تشکر از آقای غمی، از خود آنشرلی و از حریربانو :)

+ به یاد فایل‌های صوتی بهار و تابستون پارسال...
+ نگارنده از کمبود همکار برای ضبط دیالوگ رنج می‌برد.
  • fafa

توئیت نویسی

سه شنبه, ۷ شهریور ۱۳۹۶، ۱۱:۰۷ ب.ظ
حاضرم نصف عمرمو بدم ولی بتونم یه چیزایی رو فراموش کنم.
  • fafa

دلخوشی تابستانه

دوشنبه, ۶ شهریور ۱۳۹۶، ۰۹:۱۹ ب.ظ
گردو تر

 
چطوری خیالتون بابت خوردن گردوی تَر اواخر تابستون راحت نیست و همچنان زندگی می‌کنید؟ :)

+ سعی می‌کنم دستکش بپوشم ولی سخته، یه کم دستام سیاه شده.
+ تا جایی که یادمه محصول اصلی روستای پدری‌م گردو هست. یه گردوی چرب و درشت با پوست نازک. مثل گردوهای درختِ وسط باغ خاله.

پیشنهاد می‌کنم نخوانید.

يكشنبه, ۵ شهریور ۱۳۹۶، ۰۷:۰۵ ب.ظ
نمی‌دانم چه مرگم شده است و چرا انقدر نوشتن سخت شده است. بدتر از آن وقتی هم که می‌نویسم در کسری از ثانیه همه را پاک می‌کنم و بنگ. این شاید از آشفتگی ست. شاید هم بخاطر عادت است. یا بخاطر کمتر خواندن. انتخاب خودم همان گزینه عادت است. پس برای خودم نوشتن تجویز می‌کنم تا همه چیز برگردد سرجایش. اگه منتظر خواندن چیزهای فوق العاده اید و یا حوصله چرت و پرت خواندن ندارید صمیمانه می‌گویم که ادامه این متن را نخوانید. ( البته کمی خودمانی‌تر اینکه در این صورت اصلا وبلاگ مرا نخوانید! )
  • fafa

آرامش بعد از طوفان

پنجشنبه, ۲ شهریور ۱۳۹۶، ۰۳:۴۱ ب.ظ
هوا خنک‌تر شده است. توی اتاقم بدون روشن بودن پنکه می‌نشینم و به دیشب لبخند می‌زنم. به دیشب و همه شب‌های تنهایی عمیق. به بهانه‌هایشان فکر می‌کنم. به خودم و فکرهای توی سرم فکر می‌کنم. من از اعتراف به شکست و ضعیف بودن نمی‌ترسم. هیچ وقت نمی‌ترسیدم. بیشتر از سکون می‌ترسم. همیشه می ترسیدم از سکون. این را همان وقتی که به خدا گفتم: " بفرست بیاد من محکم وایسادم " می‌دانستم. همیشه می‌دانم. فقط گاهی مثل دیشب‌ها، حواسم پرت می‌شود که مهم نیست. به هرحال من تنهایی را همیشه دوست داشته‌ام. تنهایی‌عمیق هم گاهی لازم است هرچند درد دارد.
   مهم نیست چقدر دیر، با چندبار فروپاشی و سقوط، بالاخره به آن چیزی که همیشه خواسته‌ام تبدیل می‌شوم. حتی تنهایی. این مهم‌ترین جمله در حال حاضر است. چرا آدم نباید زیر حرفش بزند؟ اصلا بعضی حرف‌ها زده می‌شوند که زیرشان بزنی. بعضی فکرها را باید پس زد و دوباره تصمیم گرفت. هزارباره تصمیم گرفت. قول و قرار که نیست. یک حرف ساده است. اصلا گاهی باید زیر حرفت بزنی که یاد بگیری زندگی‌ای که همش حرف، حرفِ تو باشد زندگی نمی‌شود.
   همه چیز واقعا خوب است. هیچ کم و کسری درخور توجهی نیست. می‌نویسم. آموزش خیاطی را با چرخ‌خیاطی مارشال قدیمی مامان شروع کرده‌ام چند روزی ست. نخ مدام از سوزن در می‌رود. من هم با نوک زبان خیسش می‌کنم با دقت سوزن را دوباره نخ می‌کنم:) دوتا دستگیره دوخته‌ام و چادر برای عروسک خواهرم. دوخت هلال سخت است کمی. گوشه و کنار لباس‌ها که در می‌رود هم من می‌دوزم. توی اینستاگرام مدل لباس‌ها را زیر و رو می‌کنم و به خودم می‌خندم. خیلی طول می‌کشد تا به سطحی برسم که ساده ترین‌شان را بدوزم. اما هنوز هم با ذوق عکس‌هارا ذخیره می‌کنم.
   بساط خوش‌نویسی را هم گذاشته ام روی میز تا شروع کنم باز. دیروز توی کتابخانه مقابل آن همه کتاب، واقعا دلم برای کتاب خواندن هم تنگ شد. کم کم طاقتم تمام می‌شود. حال نازلی هم خوب است. اگرچه دیشب کنارش نبودم و قلمه‌ی تازه از دوری‌ام خشک شد:( توی فکرم با سی‌دی‌های به دردنخور قدیمی یک کاری کنم. فقط بیست رج از دستبند نیمه‌کاره پارسال مانده است. با کاموا هم برای خودم یک کیف لوازم بهداشتی قلاب‌بافی می‌کنم مثل جامدادرنگی‌هایم. از همه بهتر اینکه امروز پنج‌شنبه است...

+ روزهای خوب و بد برهم سوارند. مثل "یه حبه قند"، مثل "ابد و یک روز". بعد از تنهایی عمیق، دختری که به نرده‌ها تکیه داده و بغض کرده است، یک دختر آرام هست که تمام مدتِ نوشتن لبخند می‌زند و از شادی اشک توی چشمانش جمع شده است. زندگی با همین فراز و فرودهای عجیب و غریبش زیباست :)
+ بیش از حد به تو حساس شده ام. بیش از حد. وقتی سر عقد، ساده و مطمئن، تورا آرزو می‌کنم، ماجرا جدی‌تر از این حرف‌هاست. تا چه پیش آید...
  • fafa

بخشی از یادداشت امشب

پنجشنبه, ۲ شهریور ۱۳۹۶، ۰۱:۲۳ ق.ظ

 بیا اگه قراره باز دلم بگیره، دیگه دلمو وا نکن...

  • fafa